PassZit

Instalacja menedżera haseł self-hosted dla Twojego zespołu

Poradnik krok po kroku od pustej maszyny wirtualnej do zespołu, który wypełnia logowania z przeglądarki: instalacja PassZit, pierwszy administrator, zaproszenie współpracowników, połączenie rozszerzenia przeglądarki, przeniesienie starych haseł oraz kopie zapasowe i aktualizacje serwera.

Czego dotyczy ten poradnik

PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3), który działa na Twoim własnym serwerze. Każdy użytkownik ma sejf szyfrowany end-to-end na logowania, kody jednorazowe, bezpieczne notatki, karty, klucze SSH i pliki; zespoły współdzielą sejfy z uprawnieniami dla każdej osoby. Serwer przechowuje tylko szyfrogramy. Jeśli porównujesz narzędzia, bo szukałeś alternatywy self-hosted dla Bitwarden, ten poradnik pokazuje, jak w praktyce wyglądają instalacja i wdrożenie PassZit.

Czego potrzebujesz

  • Maszyny wirtualnej na VMware, VirtualBox, Proxmox VE/KVM lub Hyper-V albo serwera fizycznego z 2 vCPU, 2 GB RAM i dyskiem 16 GB — albo istniejącego 64-bitowego serwera z Debianem 12+, Ubuntu 22.04+, AlmaLinux lub Rocky Linux 9+ (x86-64 lub ARM64).
  • Przeglądarki łączą się z serwerem przez TCP 8443. PostgreSQL konfigurują skrypt instalacyjny i obrazy.
  • Dla rozszerzeń przeglądarki: nazwy DNS serwera i certyfikatu, któremu ufają przeglądarki (zob. niżej).
  • Opcjonalnie serwera SMTP, aby PassZit wysyłał zaproszenia i powiadomienia e-mailem.

Instalacja serwera

Są cztery sposoby; wszystkie znajdziesz na stronie pobierania, a każde wydanie jest podpisane.

SposóbNajlepszy dla
Obraz VM: OVA (VMware, VirtualBox), QCOW2 (Proxmox VE, KVM), VHDX (Hyper-V generacji 1)Importuj, uruchom, zaloguj się — Debian, PostgreSQL i PassZit są gotowe
ISO applianceNowa VM lub serwer fizyczny; instalacja nienadzorowana kasuje pierwszy dysk
Skrypt instalacyjnyIstniejący serwer Debian, Ubuntu, AlmaLinux lub Rocky Linux
Pakiety (deb, rpm; amd64, arm64)Własny PostgreSQL i zarządzanie konfiguracją

Obraz VM lub ISO: uruchom VM. Na jej ekranie widać adres konsoli i token konfiguracji. Na konsoli VM możesz zalogować się jako pzadmin (pierwsze hasło passzit, zmieniane przy pierwszym logowaniu): menu ustawia sieć, nazwę serwera i strefę czasową, ponownie pokazuje token i przywraca kopie zapasowe. Otwarte są tylko porty 22 (SSH) i 8443.

Skrypt instalacyjny: jako root na serwerze:

curl -fsSL https://github.com/Max-Zit/passzit/releases/latest/download/install.sh | sudo sh

Skrypt instaluje PostgreSQL, pobiera najnowsze wydanie, sprawdza jego podpis, tworzy bazę danych z losowym hasłem, uruchamia usługę i wyświetla adres oraz token konfiguracji. Opcje takie jak --version, --db (istniejąca baza PostgreSQL) czy --no-auto-updates przekazuje się przez sh -s --.

Pakiety: zainstaluj deb lub rpm, ustaw PASSZIT_DB w /etc/passzit/server.env i uruchom systemctl start passzit-server. Token konfiguracji jest w /var/lib/passzit/setup-token.txt.

Pierwsze logowanie i pierwszy administrator

  1. Otwórz https://<serwer>:8443. Nowy serwer używa certyfikatu z podpisem własnym; przeglądarka ostrzega raz — zaakceptuj go.
  2. Wpisz Token konfiguracji, swój adres e-mail i hasło główne. Przeglądarka tworzy teraz Twoje klucze; trwa to sekundę. To pierwsze konto jest administratorem.
  3. Zeskanuj kod QR aplikacją uwierzytelniającą (Microsoft Authenticator, Google Authenticator, Authy, 2FAS …). Logowanie dwuskładnikowe jest obowiązkowe dla każdego konta. Zachowaj dziesięć kodów odzyskiwania; każdy zastępuje aplikację jeden raz.
  4. Utwórz klucz odzyskiwania (zob. niżej) i dodaj pierwsze logowanie przyciskiem Nowy element.

Później w Moje konto możesz dodać klucze bezpieczeństwa (YubiKey i inne) lub passkey swojego urządzenia jako drugi składnik.

Certyfikat, któremu ufają przeglądarki

Rozszerzenia przeglądarki odrzucają certyfikaty z podpisem własnym, więc przed wdrożeniem rozszerzenia daj serwerowi prawdziwy certyfikat. W Ustawienia → Certyfikat prześlij certyfikat (z firmowego CA lub kupiony; PEM z certyfikatami pośrednimi i kluczem prywatnym) albo wybierz Let's Encrypt. Let’s Encrypt wymaga publicznej nazwy DNS i sprawdza ją przez port 80 serwera lub przez rekord DNS w Cloudflare — ta druga metoda działa też dla serwera dostępnego tylko w Twojej sieci. Certyfikat działa od razu, bez restartu; DNS Twojej sieci musi kierować nazwę na serwer.

Zaproś zespół

Konta powstają tylko z zaproszenia. W Użytkownicy → Zaproś użytkownika wpisz adres e-mail i rolę (Użytkownik lub Administrator). PassZit pokazuje link zaproszenia jeden raz; wyślij go tej osobie. Link działa raz i domyślnie przez 7 dni. Jeśli skonfigurowałeś serwer SMTP w Ustawienia → E-mail, zaznacz Wyślij zaproszenie także e-mailem, a PassZit wyśle je za Ciebie.

Zaproszona osoba wybiera hasło główne i konfiguruje logowanie dwuskładnikowe, tak jak Ty. Administratorzy mogą wyłączać użytkowników, resetować utracony drugi składnik i wycofywać otwarte zaproszenia. Aby udostępniać hasła, utwórz współdzielony sejf i nadaj dostęp osobom lub grupom.

Konta firmowe łączy się w Ustawienia → Logowanie firmowe: jednokrotne logowanie przez OpenID Connect lub SAML 2.0 oraz Active Directory / LDAP. Hasło główne zawsze pozostaje, bo jest kluczem do sejfu.

Hasło główne i klucz odzyskiwania

Hasło główne nigdy nie opuszcza przeglądarki użytkownika. To sens szyfrowania end-to-end i ma to konsekwencję: nikt — ani administrator, ani MaxZit — nie otworzy sejfu bez hasła głównego lub klucza odzyskiwania. Administratorzy nie mogą zobaczyć ani zresetować haseł głównych.

  • Fraza z czterech do sześciu losowych słów jest łatwa do zapamiętania i trudna do odgadnięcia. Zasady sejfu ustalają minimalną długość (domyślnie 12 znaków).
  • W Moje konto przycisk Utwórz klucz odzyskiwania pokazuje klucz z 32 liter i cyfr, tylko raz. Wydrukuj go lub zapisz i przechowuj offline — nie w sejfie i nie obok telefonu.
  • Z kluczem odzyskiwania i kodem z aplikacji uwierzytelniającej użytkownik, który zapomniał hasła głównego, ustawia nowe na stronie logowania. Bez klucza odzyskiwania sejf jest stracony; administrator może tylko usunąć konto i zaprosić osobę ponownie z pustym sejfem. Lista użytkowników pokazuje, kto utworzył klucz odzyskiwania.

Poproś wszystkich, aby utworzyli klucz odzyskiwania pierwszego dnia.

Instalacja rozszerzenia przeglądarki

Rozszerzenie wypełnia logowania i kody jednorazowe tylko na stronie, do której należą, proponuje zapisanie nowych i zmienionych logowań, wypełnia karty i adresy w formularzach płatności i wysyłki oraz generuje hasła. Zainstaluj je ze sklepu swojej przeglądarki, który dba o aktualizacje:

  • Chrome Web Store — Chrome, Brave, Opera i Vivaldi
  • Firefox Add-ons — Firefox 128 lub nowszy
  • Microsoft Edge Add-ons — Microsoft Edge

Linki są na stronie pobierania. Serwer PassZit oferuje to samo: Rozszerzenia przeglądarki w menu sejfu internetowego pokazuje Zainstaluj jednym kliknięciem ze sklepem przeglądarki, której używasz, oraz pakiety swojej wersji do instalacji ręcznej.

  1. Kliknij ikonę PassZit, wpisz tylko adres swojego serwera (na przykład https://vault.example.com) i kliknij Połącz z sejfem internetowym. Pozwól przeglądarce, aby PassZit komunikował się z tym serwerem. Port w adresie, np. :8443, działa w każdej przeglądarce, także w Firefoksie.
  2. Otwiera się sejf internetowy; zaloguj się tam, jeśli jeszcze nie jesteś zalogowany.
  3. Sejf pyta, czy połączyć rozszerzenie w tej przeglądarce — kliknij Połącz. W rozszerzeniu nie wpisuje się ani hasła, ani kodu.

Sejf internetowy i rozszerzenie mają wspólne odblokowanie: odblokuj jedno, a otworzy się też drugie; zablokuj jedno, a zablokują się oba.

Import haseł z innego programu

Każdy użytkownik importuje do własnego sejfu. Najpierw wyeksportuj dane ze starego programu, a potem w sejfie wybierz Narzędzia → Import i plik. PassZit rozpoznaje format, pokazuje, ile elementów i folderów znalazł i ile jest już w sejfie, i pozwala zachować foldery z pliku oraz pominąć duplikaty.

ZEksport tam
Chrome, Edge, Brave, Opera, VivaldiPassword manager → Settings → Export passwords (CSV)
Firefoxabout:logins → … → Export passwords (CSV)
SafariFile → Export → Passwords (CSV)
BitwardenTools → Export vault → .json lub .csv, nie wariant szyfrowany
KeePass 2 / KeePassXCKeePass XML (2.x) / CSV lub XML
1PasswordFile → Export → CSV
LastPassAdvanced options → Export (CSV)

Plik jest odczytywany w przeglądarce; serwer otrzymuje elementy wyłącznie zaszyfrowane. Przenoszone są logowania, notatki, strony, własne pola, foldery, ulubione i sekrety TOTP (z Bitwarden także karty, tożsamości i klucze SSH). Załączone pliki nie są częścią tych eksportów. Potem usuń plik eksportu — zawiera hasła w postaci niezaszyfrowanej.

Jak działa szyfrowanie

Przeglądarka wyprowadza z hasła głównego klucz główny za pomocą Argon2id (64 MiB, 3 przebiegi). Z niego powstają dwa klucze: klucz uwierzytelniania wysyłany przy logowaniu — serwer przechowuje tylko jego skrót argon2id — oraz klucz opakowujący, który odblokowuje losowy klucz konta użytkownika. Każdy element, łącznie z nazwą, nazwą użytkownika, stronami i notatkami, jest szyfrowany AES-256-GCM kluczem swojego sejfu; współdzielone sejfy mają własny klucz, zapieczętowany dla klucza X25519 każdego członka. Serwer widzi szyfrogramy, identyfikatory, rozmiary i znaczniki czasu, nigdy hasła głównego ani klucza, którego mógłby użyć. Szczegóły są na stronie o bezpieczeństwie i w docs/ARCHITECTURE.md w repozytorium.

Kopie zapasowe serwera

Ustawienia → Kopia konsoli zapisuje codziennie (i na żądanie przyciskiem Utwórz kopię teraz) kopię w /var/lib/passzit/backups: bazę danych ze wszystkimi sejfami, tajny klucz serwera i certyfikat konsoli — wszystko, czego potrzebuje nowy serwer. Kopia jest zawsze szyfrowana frazą, którą ustalasz; przechowuj ją w innym miejscu. Każdą kopię można też skopiować do folderu SFTP na innym serwerze. Do przywracania służy menu appliance albo zatrzymanie usługi i uruchomienie passzit-server -restore, jak opisuje instrukcja w konsoli.

Aktualizacje

Ustawienia → Aktualizacje i serwer pokazuje uruchomioną i najnowszą wersję. Instalacja ponownie sprawdza podpis, robi kopię bazy danych i programu, instaluje aktualizację i sprawdza, czy serwer wrócił — jeśli nie, sama przywraca starą wersję i bazę. Tam też włącza się automatyczną instalację o wybranej godzinie. Kanał Stabilny dostaje wydania; Testing oferuje też kandydatów do wydania, dla serwera testowego. Przy instalacji skryptem ponowne uruchomienie instalatora również aktualizuje PassZit i zachowuje wszystkie dane.

Ograniczenia, o których warto wiedzieć

  • PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
  • Nie ma natywnej aplikacji mobilnej. Na telefonie sejf internetowy można dodać do ekranu głównego i otwiera się we własnym oknie, ale nic nie jest zapisywane do pracy offline — bez serwera widzisz stronę „offline”.
  • Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
  • Rozszerzenia przeglądarki potrzebują zaufanego certyfikatu i logują się hasłem głównym oraz kodem z aplikacji — nie przez jednokrotne logowanie.
  • Jak w każdym sejfie internetowym, jego JavaScript pochodzi z serwera, więc w pełni przejęty serwer mógłby dostarczyć zmieniony kod; rozszerzenie ma własny kod.
  • Nie ma obrazu Docker; instaluj z obrazu, skryptem lub z pakietów. Instrukcja w konsoli jest po angielsku i serbsku.

Dalsze kroki

Pobierz PassZit, zobacz wszystkie funkcje — współdzielone sejfy, tajne linki, dostęp awaryjny, połączenia zdalne, wiersz poleceń — albo przeczytaj instrukcję wbudowaną w konsolę (dokumentacja). Jak skonfigurować współdzielone sejfy dla zespołu, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions. Firmy mogą skorzystać z płatnego wsparcia MaxZit (tylko po angielsku).