Czego dotyczy ten poradnik
PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3), który działa na Twoim własnym serwerze. Każdy użytkownik ma sejf szyfrowany end-to-end na logowania, kody jednorazowe, bezpieczne notatki, karty, klucze SSH i pliki; zespoły współdzielą sejfy z uprawnieniami dla każdej osoby. Serwer przechowuje tylko szyfrogramy. Jeśli porównujesz narzędzia, bo szukałeś alternatywy self-hosted dla Bitwarden, ten poradnik pokazuje, jak w praktyce wyglądają instalacja i wdrożenie PassZit.
- Czego potrzebujesz
- Instalacja serwera
- Pierwsze logowanie i pierwszy administrator
- Certyfikat, któremu ufają przeglądarki
- Zaproś zespół
- Hasło główne i klucz odzyskiwania
- Instalacja rozszerzenia przeglądarki
- Import haseł z innego programu
- Jak działa szyfrowanie
- Kopie zapasowe serwera
- Aktualizacje
- Ograniczenia, o których warto wiedzieć
- Dalsze kroki
Czego potrzebujesz
- Maszyny wirtualnej na VMware, VirtualBox, Proxmox VE/KVM lub Hyper-V albo serwera fizycznego z 2 vCPU, 2 GB RAM i dyskiem 16 GB — albo istniejącego 64-bitowego serwera z Debianem 12+, Ubuntu 22.04+, AlmaLinux lub Rocky Linux 9+ (x86-64 lub ARM64).
- Przeglądarki łączą się z serwerem przez TCP 8443. PostgreSQL konfigurują skrypt instalacyjny i obrazy.
- Dla rozszerzeń przeglądarki: nazwy DNS serwera i certyfikatu, któremu ufają przeglądarki (zob. niżej).
- Opcjonalnie serwera SMTP, aby PassZit wysyłał zaproszenia i powiadomienia e-mailem.
Instalacja serwera
Są cztery sposoby; wszystkie znajdziesz na stronie pobierania, a każde wydanie jest podpisane.
| Sposób | Najlepszy dla |
|---|---|
| Obraz VM: OVA (VMware, VirtualBox), QCOW2 (Proxmox VE, KVM), VHDX (Hyper-V generacji 1) | Importuj, uruchom, zaloguj się — Debian, PostgreSQL i PassZit są gotowe |
| ISO appliance | Nowa VM lub serwer fizyczny; instalacja nienadzorowana kasuje pierwszy dysk |
| Skrypt instalacyjny | Istniejący serwer Debian, Ubuntu, AlmaLinux lub Rocky Linux |
| Pakiety (deb, rpm; amd64, arm64) | Własny PostgreSQL i zarządzanie konfiguracją |
Obraz VM lub ISO: uruchom VM. Na jej ekranie widać adres konsoli i token konfiguracji. Na konsoli VM możesz zalogować się jako pzadmin (pierwsze hasło passzit, zmieniane przy pierwszym logowaniu): menu ustawia sieć, nazwę serwera i strefę czasową, ponownie pokazuje token i przywraca kopie zapasowe. Otwarte są tylko porty 22 (SSH) i 8443.
Skrypt instalacyjny: jako root na serwerze:
curl -fsSL https://github.com/Max-Zit/passzit/releases/latest/download/install.sh | sudo sh
Skrypt instaluje PostgreSQL, pobiera najnowsze wydanie, sprawdza jego podpis, tworzy bazę danych z losowym hasłem, uruchamia usługę i wyświetla adres oraz token konfiguracji. Opcje takie jak --version, --db (istniejąca baza PostgreSQL) czy --no-auto-updates przekazuje się przez sh -s --.
Pakiety: zainstaluj deb lub rpm, ustaw PASSZIT_DB w /etc/passzit/server.env i uruchom systemctl start passzit-server. Token konfiguracji jest w /var/lib/passzit/setup-token.txt.
Pierwsze logowanie i pierwszy administrator
- Otwórz
https://<serwer>:8443. Nowy serwer używa certyfikatu z podpisem własnym; przeglądarka ostrzega raz — zaakceptuj go. - Wpisz Token konfiguracji, swój adres e-mail i hasło główne. Przeglądarka tworzy teraz Twoje klucze; trwa to sekundę. To pierwsze konto jest administratorem.
- Zeskanuj kod QR aplikacją uwierzytelniającą (Microsoft Authenticator, Google Authenticator, Authy, 2FAS …). Logowanie dwuskładnikowe jest obowiązkowe dla każdego konta. Zachowaj dziesięć kodów odzyskiwania; każdy zastępuje aplikację jeden raz.
- Utwórz klucz odzyskiwania (zob. niżej) i dodaj pierwsze logowanie przyciskiem Nowy element.
Później w Moje konto możesz dodać klucze bezpieczeństwa (YubiKey i inne) lub passkey swojego urządzenia jako drugi składnik.
Certyfikat, któremu ufają przeglądarki
Rozszerzenia przeglądarki odrzucają certyfikaty z podpisem własnym, więc przed wdrożeniem rozszerzenia daj serwerowi prawdziwy certyfikat. W Ustawienia → Certyfikat prześlij certyfikat (z firmowego CA lub kupiony; PEM z certyfikatami pośrednimi i kluczem prywatnym) albo wybierz Let's Encrypt. Let’s Encrypt wymaga publicznej nazwy DNS i sprawdza ją przez port 80 serwera lub przez rekord DNS w Cloudflare — ta druga metoda działa też dla serwera dostępnego tylko w Twojej sieci. Certyfikat działa od razu, bez restartu; DNS Twojej sieci musi kierować nazwę na serwer.
Zaproś zespół
Konta powstają tylko z zaproszenia. W Użytkownicy → Zaproś użytkownika wpisz adres e-mail i rolę (Użytkownik lub Administrator). PassZit pokazuje link zaproszenia jeden raz; wyślij go tej osobie. Link działa raz i domyślnie przez 7 dni. Jeśli skonfigurowałeś serwer SMTP w Ustawienia → E-mail, zaznacz Wyślij zaproszenie także e-mailem, a PassZit wyśle je za Ciebie.
Zaproszona osoba wybiera hasło główne i konfiguruje logowanie dwuskładnikowe, tak jak Ty. Administratorzy mogą wyłączać użytkowników, resetować utracony drugi składnik i wycofywać otwarte zaproszenia. Aby udostępniać hasła, utwórz współdzielony sejf i nadaj dostęp osobom lub grupom.
Konta firmowe łączy się w Ustawienia → Logowanie firmowe: jednokrotne logowanie przez OpenID Connect lub SAML 2.0 oraz Active Directory / LDAP. Hasło główne zawsze pozostaje, bo jest kluczem do sejfu.
Hasło główne i klucz odzyskiwania
Hasło główne nigdy nie opuszcza przeglądarki użytkownika. To sens szyfrowania end-to-end i ma to konsekwencję: nikt — ani administrator, ani MaxZit — nie otworzy sejfu bez hasła głównego lub klucza odzyskiwania. Administratorzy nie mogą zobaczyć ani zresetować haseł głównych.
- Fraza z czterech do sześciu losowych słów jest łatwa do zapamiętania i trudna do odgadnięcia. Zasady sejfu ustalają minimalną długość (domyślnie 12 znaków).
- W Moje konto przycisk Utwórz klucz odzyskiwania pokazuje klucz z 32 liter i cyfr, tylko raz. Wydrukuj go lub zapisz i przechowuj offline — nie w sejfie i nie obok telefonu.
- Z kluczem odzyskiwania i kodem z aplikacji uwierzytelniającej użytkownik, który zapomniał hasła głównego, ustawia nowe na stronie logowania. Bez klucza odzyskiwania sejf jest stracony; administrator może tylko usunąć konto i zaprosić osobę ponownie z pustym sejfem. Lista użytkowników pokazuje, kto utworzył klucz odzyskiwania.
Poproś wszystkich, aby utworzyli klucz odzyskiwania pierwszego dnia.
Instalacja rozszerzenia przeglądarki
Rozszerzenie wypełnia logowania i kody jednorazowe tylko na stronie, do której należą, proponuje zapisanie nowych i zmienionych logowań, wypełnia karty i adresy w formularzach płatności i wysyłki oraz generuje hasła. Zainstaluj je ze sklepu swojej przeglądarki, który dba o aktualizacje:
- Chrome Web Store — Chrome, Brave, Opera i Vivaldi
- Firefox Add-ons — Firefox 128 lub nowszy
- Microsoft Edge Add-ons — Microsoft Edge
Linki są na stronie pobierania. Serwer PassZit oferuje to samo: Rozszerzenia przeglądarki w menu sejfu internetowego pokazuje Zainstaluj jednym kliknięciem ze sklepem przeglądarki, której używasz, oraz pakiety swojej wersji do instalacji ręcznej.
- Kliknij ikonę PassZit, wpisz tylko adres swojego serwera (na przykład
https://vault.example.com) i kliknij Połącz z sejfem internetowym. Pozwól przeglądarce, aby PassZit komunikował się z tym serwerem. Port w adresie, np.:8443, działa w każdej przeglądarce, także w Firefoksie. - Otwiera się sejf internetowy; zaloguj się tam, jeśli jeszcze nie jesteś zalogowany.
- Sejf pyta, czy połączyć rozszerzenie w tej przeglądarce — kliknij Połącz. W rozszerzeniu nie wpisuje się ani hasła, ani kodu.
Sejf internetowy i rozszerzenie mają wspólne odblokowanie: odblokuj jedno, a otworzy się też drugie; zablokuj jedno, a zablokują się oba.
Import haseł z innego programu
Każdy użytkownik importuje do własnego sejfu. Najpierw wyeksportuj dane ze starego programu, a potem w sejfie wybierz Narzędzia → Import i plik. PassZit rozpoznaje format, pokazuje, ile elementów i folderów znalazł i ile jest już w sejfie, i pozwala zachować foldery z pliku oraz pominąć duplikaty.
| Z | Eksport tam |
|---|---|
| Chrome, Edge, Brave, Opera, Vivaldi | Password manager → Settings → Export passwords (CSV) |
| Firefox | about:logins → … → Export passwords (CSV) |
| Safari | File → Export → Passwords (CSV) |
| Bitwarden | Tools → Export vault → .json lub .csv, nie wariant szyfrowany |
| KeePass 2 / KeePassXC | KeePass XML (2.x) / CSV lub XML |
| 1Password | File → Export → CSV |
| LastPass | Advanced options → Export (CSV) |
Plik jest odczytywany w przeglądarce; serwer otrzymuje elementy wyłącznie zaszyfrowane. Przenoszone są logowania, notatki, strony, własne pola, foldery, ulubione i sekrety TOTP (z Bitwarden także karty, tożsamości i klucze SSH). Załączone pliki nie są częścią tych eksportów. Potem usuń plik eksportu — zawiera hasła w postaci niezaszyfrowanej.
Jak działa szyfrowanie
Przeglądarka wyprowadza z hasła głównego klucz główny za pomocą Argon2id (64 MiB, 3 przebiegi). Z niego powstają dwa klucze: klucz uwierzytelniania wysyłany przy logowaniu — serwer przechowuje tylko jego skrót argon2id — oraz klucz opakowujący, który odblokowuje losowy klucz konta użytkownika. Każdy element, łącznie z nazwą, nazwą użytkownika, stronami i notatkami, jest szyfrowany AES-256-GCM kluczem swojego sejfu; współdzielone sejfy mają własny klucz, zapieczętowany dla klucza X25519 każdego członka. Serwer widzi szyfrogramy, identyfikatory, rozmiary i znaczniki czasu, nigdy hasła głównego ani klucza, którego mógłby użyć. Szczegóły są na stronie o bezpieczeństwie i w docs/ARCHITECTURE.md w repozytorium.
Kopie zapasowe serwera
Ustawienia → Kopia konsoli zapisuje codziennie (i na żądanie przyciskiem Utwórz kopię teraz) kopię w /var/lib/passzit/backups: bazę danych ze wszystkimi sejfami, tajny klucz serwera i certyfikat konsoli — wszystko, czego potrzebuje nowy serwer. Kopia jest zawsze szyfrowana frazą, którą ustalasz; przechowuj ją w innym miejscu. Każdą kopię można też skopiować do folderu SFTP na innym serwerze. Do przywracania służy menu appliance albo zatrzymanie usługi i uruchomienie passzit-server -restore, jak opisuje instrukcja w konsoli.
Aktualizacje
Ustawienia → Aktualizacje i serwer pokazuje uruchomioną i najnowszą wersję. Instalacja ponownie sprawdza podpis, robi kopię bazy danych i programu, instaluje aktualizację i sprawdza, czy serwer wrócił — jeśli nie, sama przywraca starą wersję i bazę. Tam też włącza się automatyczną instalację o wybranej godzinie. Kanał Stabilny dostaje wydania; Testing oferuje też kandydatów do wydania, dla serwera testowego. Przy instalacji skryptem ponowne uruchomienie instalatora również aktualizuje PassZit i zachowuje wszystkie dane.
Ograniczenia, o których warto wiedzieć
- PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
- Nie ma natywnej aplikacji mobilnej. Na telefonie sejf internetowy można dodać do ekranu głównego i otwiera się we własnym oknie, ale nic nie jest zapisywane do pracy offline — bez serwera widzisz stronę „offline”.
- Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
- Rozszerzenia przeglądarki potrzebują zaufanego certyfikatu i logują się hasłem głównym oraz kodem z aplikacji — nie przez jednokrotne logowanie.
- Jak w każdym sejfie internetowym, jego JavaScript pochodzi z serwera, więc w pełni przejęty serwer mógłby dostarczyć zmieniony kod; rozszerzenie ma własny kod.
- Nie ma obrazu Docker; instaluj z obrazu, skryptem lub z pakietów. Instrukcja w konsoli jest po angielsku i serbsku.
Dalsze kroki
Pobierz PassZit, zobacz wszystkie funkcje — współdzielone sejfy, tajne linki, dostęp awaryjny, połączenia zdalne, wiersz poleceń — albo przeczytaj instrukcję wbudowaną w konsolę (dokumentacja). Jak skonfigurować współdzielone sejfy dla zespołu, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions. Firmy mogą skorzystać z płatnego wsparcia MaxZit (tylko po angielsku).