PassZit

Alternatywa self-hosted dla 1Password dla zespołów

Dla zespołów, które dziś korzystają z hostowanego menedżera haseł i chcą mieć hasła na własnym serwerze: co się zmienia, gdy sam prowadzisz serwer, jak w PassZit działają sejfy, grupy i role, jak wdrożyć ludzi, jak pracownicy IT otwierają połączenia RDP i SSH, nie widząc haseł, co pokazuje dziennik audytu — i czego PassZit nie robi.

Czego dotyczy ten poradnik

PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3) dla osób i zespołów, który działa na Twoim własnym serwerze, z sejfami szyfrowanymi end-to-end. Jest darmowy, bez limitów użytkowników; MaxZit, firma, która go tworzy, oferuje opcjonalne płatne wsparcie i wdrożenie (tylko po angielsku). Ten poradnik opisuje wyłącznie PassZit — nie porównuje funkcji ani cen innych produktów — abyś mógł zdecydować, czy pasuje do Twojego zespołu.

Od usługi hostowanej do własnego serwera

W PassZit sejfy znajdują się na serwerze, który sam prowadzisz — serwer przechowuje tylko szyfrogramy i nigdy nie otrzymuje hasła głównego ani klucza, którego mógłby użyć. Oznacza to też, że zadania, które wykonuje dostawca hostingu, stają się Twoimi:

ZadanieJak pomaga PassZit
Prowadzenie serweraGotowy obraz VM (OVA, QCOW2, VHDX) lub ISO albo jedno polecenie instalacji na Debianie, Ubuntu, AlmaLinux lub Rocky Linux; 2 vCPU, 2 GB RAM, dysk 16 GB
CertyfikatUstawienia → Certyfikat: Let's Encrypt (także przez rekord DNS w Cloudflare dla serwerów wewnątrz Twojej sieci) lub własny certyfikat
Dostępność z sieciKonsola odpowiada tylko sieciom prywatnym, dopóki nie dopuścisz więcej w Ustawienia → Sieć i dostęp; osoby poza biurem potrzebują VPN lub dozwolonej sieci
Kopie zapasoweUstawienia → Kopia konsoli: codziennie, zawsze szyfrowane, z kopią na SFTP
AktualizacjeUstawienia → Aktualizacje i serwer: podpisane wydania, automatyczne przywrócenie poprzedniej wersji, opcjonalna automatyczna instalacja
E-mailUstawienia → E-mail z Twoim serwerem SMTP dla zaproszeń i powiadomień

Samą instalację opisuje poradnik Menedżer haseł na własnym serwerze. Zaplanuj jeszcze jedno: nikt, nawet administrator, nie może zresetować zapomnianego hasła głównego. Jedyną drogą powrotu jest klucz odzyskiwania każdego użytkownika.

Sejfy, foldery i uprawnienia

Każdy użytkownik ma Mój sejf. Współdzielone sejfy są wymienione w Sejfy zespołów; kto tworzy sejf, ten nim zarządza, a koło zębate obok jego nazwy otwiera Członkowie i ustawienia. Uprawnienia nadaje się osobom lub grupom czterema polami wyboru, z których każde obejmuje poprzednie:

  • Połączenie i wypełnianie — otwieranie połączeń, wypełnianie i kopiowanie loginów bez widzenia haseł, notatek i plików;
  • Podgląd haseł — widzenie wszystkiego w sejfie;
  • Dodawanie i zmiana — także dodawanie, zmienianie i usuwanie elementów;
  • Zarządzaj — także członkowie, grupy, nazwa i sam sejf.

Dostęp może mieć datę końcową. Foldery należą do sejfu, mają rodzaje — Klient, Lokalizacja, Oddział, Dział, Centrum danych, Sieć, Projekt — i można je zagnieżdżać. Sejf zawsze zachowuje co najmniej jednego stałego zarządcę: usunięcie ostatniego jest odrzucane, a od wersji 0.9.6 także wyjęcie zarządców z grupy lub usunięcie grupy, gdy sejf zostałby bez zarządcy. Wszystkie kroki, z odciskami kluczy i nowymi kluczami sejfu, gdy ktoś odchodzi, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole.

Role: administratorzy, zarządcy, członkowie

PassZit ma dwie role kont, Użytkownik i Administrator. Administratorzy zapraszają użytkowników i nimi zarządzają, tworzą grupy, czytają dziennik audytu i zmieniają ustawienia — ale tak jak wszyscy nie mogą czytać sejfów, których nie są członkami. O tym, kto co może we współdzielonym sejfie, decydują jego uprawnienia, a nie rola konta.

  • Ustawienia → Zasady sejfu → Udostępnianie i eksport może pozwolić tworzyć współdzielone sejfy tylko administratorom i może wyłączyć eksport.
  • Te same zasady ustalają czas blokady, czyszczenie schowka, minimalną długość hasła głównego (domyślnie 12), okres przechowywania w koszu, limity plików i ustawienia Argon2id.
  • Nikt nie może zmienić własnego dostępu w sejfie; robi to inny zarządca.

Nie ma bardziej szczegółowych ról administratora (na przykład audytora tylko do odczytu); zamiast tego zasada czterech oczu może sprawić, że wrażliwe działania administratora czekają na drugiego administratora.

Wdrożenie zespołu

  1. Zaproś. Konta powstają tylko z zaproszenia: Użytkownicy → Zaproś użytkownika z adresem e-mail i rolą. Link działa raz i domyślnie przez 7 dni; przy skonfigurowanym SMTP opcja Wyślij zaproszenie także e-mailem go wysyła.
  2. Pierwsze logowanie. Każda osoba wybiera hasło główne i konfiguruje obowiązkowy drugi składnik z aplikacją uwierzytelniającą; klucze bezpieczeństwa i passkeys urządzeń można dodać później.
  3. Klucz odzyskiwania. Poproś wszystkich, aby pierwszego dnia użyli Utwórz klucz odzyskiwania w Moje konto. Lista użytkowników pokazuje, kto go ma.
  4. Rozszerzenie przeglądarki. Rozszerzenia przeglądarki w sejfie internetowym pokazuje Zainstaluj jednym kliknięciem dla sklepu używanej przeglądarki (Chrome Web Store, Firefox Add-ons, Microsoft Edge Add-ons). Rozszerzenie łączy się przez sejf internetowy, więc nikt nie wpisuje w nim hasła.
  5. Grupy i logowanie firmowe. Utwórz grupy w Grupy i nadaj im uprawnienia w sejfach zespołów. Przez Ustawienia → Logowanie firmowe logowanie jednokrotne (OpenID Connect lub SAML 2.0) i Active Directory / LDAP mogą decydować, kto może się logować, i uzgadniać grupy PassZit z firmowymi grupami o tej samej nazwie — zaproszenia są nadal potrzebne.

Konsola i jej e-maile są w 14 językach, wybieranych przez każdego użytkownika; wbudowany przewodnik użytkownika jest po angielsku i serbsku. Pakiety wdrożeniowe MaxZit pomagają we wdrożeniu (tylko po angielsku).

Przeniesienie haseł

Przewodnik użytkownika PassZit wymienia 1Password wśród programów, z których importuje, przez eksport CSV (podaje File → Export → CSV; menu mogą się różnić między wersjami innego programu). Import działa tak samo dla każdego formatu:

  1. Każda osoba eksportuje własne elementy i importuje je przez Narzędzia → Import do Mój sejf. Plik jest odczytywany w przeglądarce; serwer dostaje tylko zaszyfrowane elementy.
  2. PassZit pokazuje, ile elementów i folderów znalazł i ile już istnieje; Pomiń elementy, które już są w sejfie zapobiega duplikatom.
  3. Współdzielone elementy importuje jedna osoba i przenosi je do sejfu zespołu polem Sejf w edytorze elementu, po jednym elemencie.
  4. Potem usuń plik eksportu — zawiera hasła w postaci niezaszyfrowanej.

Z plików CSV PassZit przejmuje nazwę, strony, nazwę użytkownika, hasło, notatki, sekret kodu jednorazowego, folder i oznaczenie ulubionego, gdy plik ma takie kolumny. Załączone pliki nie są częścią plików eksportu — załącz je ponownie. Passkeys nie są importowane; zapisz je ponownie opcją rozszerzenia Używaj PassZit do kluczy dostępu. Po testowym imporcie sprawdź kilka elementów, zanim przeniosą się wszyscy.

RDP, SSH i WinBox bez widzenia hasła

W zespołach IT login może być połączeniem zdalnym: Remote Desktop (RDP), SSH z hasłem lub kluczem, WinSCP (SFTP), WinBox (MikroTik), VNC lub Telnet. Mały MaxZit Launcher dla Windows — pobierany w Launcher w sejfie internetowym, instalowany dla użytkownika Windows bez uprawnień administratora i parowany przyciskiem Sparuj tę przeglądarkę — otwiera połączenie z zapisanym loginem. Na Linuksie to samo robi passzit-helper.

W sejfie zespołu każdy członek ma Połączenie i wypełnianie, więc technik może połączyć się z serwerem, nie widząc jego hasła, a każde połączenie jest zapisywane w Kto użył tego elementu. Dla skryptów wiersz poleceń passzit odczytuje loginy i kody jednorazowe, a passzit rotate zmienia hasła urządzeń przez SSH (Linux, MikroTik RouterOS, Windows z OpenSSH) i zapisuje nowe.

Ograniczenia: WinBox przyjmuje hasło tylko w wierszu poleceń, gdzie inne programy tego samego użytkownika Windows mogą je odczytać, dopóki WinBox działa (PassZit ostrzega wcześniej). Połączenie i wypełnianie to wygoda, nie zamek: kto może wypełnić hasło, przy odrobinie wysiłku może je poznać.

Udostępnianie poza zespół

  • Tajne linki (w Narzędzia) przekazują tekst lub plik do 8 MB osobie bez konta, na 1 godzinę do 30 dni i 1–100 otwarć; kluczem jest część linku po #, której przeglądarki nie wysyłają do serwera. Odbiorcy muszą mieć dostęp do serwera.
  • Wnioski o dostęp pozwalają prosić o więcej uprawnień lub o sejf na 1 godzinę do 30 dni; dostęp kończy się sam.
  • Dostęp awaryjny w Moje konto wskazuje do pięciu osób, które mogą czytać osobisty sejf użytkownika po czasie oczekiwania, który użytkownik może przerwać.

Dziennik audytu i zatwierdzenia

  • Dziennik audytu (administratorzy): logowania, nieudane próby, blokady, zaproszenia, zmiany użytkowników i ustawień, importy i eksporty, wnioski i zatwierdzenia. Każdy wpis zawiera skrót poprzedniego, a strona pokazuje, czy łańcuch jest nienaruszony. Nigdy nie zawiera haseł ani treści elementów.
  • Kto użył tego elementu (zarządcy sejfu): w sejfach zespołów, kto pokazał, skopiował lub wypełnił hasło, otworzył połączenie albo zmienił lub przywrócił hasło — z czasem, klientem, urządzeniem i adresem IP. Te zgłoszenia pochodzą od klientów; kto zmieni swoje oprogramowanie, może je ominąć.
  • Zasada czterech oczu (Ustawienia → Zasady sejfu): usunięcie użytkownika, reset drugiego składnika, nadanie roli administratora i zmiana ustawień bezpieczeństwa czekają w Zatwierdzenia na drugiego administratora.
  • Przy skonfigurowanym SMTP administratorzy dostają e-maile o certyfikatach, nieudanych kopiach zapasowych i oczekujących zatwierdzeniach.

Pilotaż obok obecnej usługi

  1. Zachowaj obecną usługę. Zaimportuj appliance jako małą VM, nadaj jej nazwę DNS i zaufany certyfikat, skonfiguruj SMTP i kopię konsoli.
  2. Wybierz małą grupę — na przykład zespół IT — i zaproś ją. Utwórz jeden sejf zespołu na każde rzeczywiste zastosowanie (urządzenia sieciowe, klient, konta marketingowe) i nadaj grupom potrzebne uprawnienia.
  3. Zaimportuj kopie testowe i sprawdź elementy. Wypróbuj rozszerzenie w przeglądarkach, których używa Twój zespół, Launcher na komputerze z Windows i tajny link na zewnętrzny adres.
  4. Przećwicz trudne dni: zgubiony telefon (administrator resetuje drugi składnik), zapomniane hasło główne z kluczem odzyskiwania, czyjeś odejście (usuń osobę, pozwól sejfowi dostać nowy klucz) i przywrócenie kopii konsoli na testowej VM.
  5. Potem wdrażaj grupa po grupie i wyłącz starą usługę dopiero, gdy wszyscy się przeniosą, a eksporty zostaną usunięte.

Ograniczenia, o których warto wiedzieć

  • PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
  • Brak natywnych aplikacji mobilnych i rozszerzenia dla Safari (oba planowane). Na telefonach sejf internetowy można dodać do ekranu głównego, ale działa tylko wtedy, gdy serwer jest osiągalny.
  • To Ty prowadzisz serwer: dostępność, kopie zapasowe i osiągalność z zewnątrz są Twoją odpowiedzialnością.
  • Tylko dwie role kont; dokładniejszą kontrolę dają uprawnienia sejfów i zasada czterech oczu.
  • Rozszerzenia przeglądarki nie używają logowania jednokrotnego; logują się hasłem głównym i kodem z aplikacji uwierzytelniającej.
  • Importy odczytują tylko niezaszyfrowane pliki eksportu i nie przejmują załączników ani passkeys; elementy przenosi się do sejfów zespołów po jednym.
  • Płatne wsparcie MaxZit jest prowadzone tylko po angielsku.

Dalsze kroki

Pobierz PassZit, zobacz wszystkie funkcje i model bezpieczeństwa i skorzystaj z poradników Menedżer haseł na własnym serwerze oraz Udostępnianie haseł w zespole. Jeśli już prowadzisz własny serwer haseł, poradnik Alternatywa self-hosted dla Bitwarden dokładniej omawia instalację, szyfrowanie i import. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions (tylko po angielsku); plany wsparcia i wdrożenie są dostępne od MaxZit (tylko po angielsku).

1Password jest znakiem towarowym swojego właściciela. PassZit i MaxZit nie są z nim powiązane, nie są przez niego popierane ani w żaden sposób z nim związane. Nazwa jest tu używana wyłącznie po to, by opisać, czego ludzie szukają i jaki eksport przewodnik użytkownika PassZit wymienia do importu.