PassZit

Alternatywa self-hosted dla Bitwarden: co PassZit oferuje, a czego nie

Dla osób, które już prowadzą własny serwer haseł i przyglądają się innemu: jak instaluje się PassZit, jak działa jego szyfrowanie, co robią jego rozszerzenia przeglądarki, jak wczytuje się niezaszyfrowany eksport w formacie Bitwarden, jak tworzy się kopie zapasowe serwera i jak działają logowanie firmowe, passkeys i kody jednorazowe — za każdym razem z tym, czego PassZit nie robi, oraz jak wypróbować go obok serwera, który już masz.

Czego dotyczy ten poradnik

PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3), hostowany samodzielnie, z szyfrowaniem end-to-end, tworzony przez MaxZit. To jeden program serwerowy z bazą danych PostgreSQL, sejf internetowy, rozszerzenia przeglądarki i wiersz poleceń. Ten poradnik opisuje wyłącznie PassZit — nie porównuje funkcji ani cen innych produktów — abyś mógł zestawić go z tym, co dziś robi Twój własny serwer.

W skrócie

ObszarW PassZitNie ma w PassZit
InstalacjaObrazy VM (OVA, QCOW2, VHDX), ISO appliance, skrypt instalacyjny, pakiety deb/rpm; amd64 i arm64Brak obrazu Docker
SzyfrowanieArgon2id w przeglądarce, AES-256-GCM dla każdego elementu, X25519 dla współdzielonych sejfówKod sejfu internetowego pochodzi z serwera (rozszerzenia mają własny)
KlienciSejf internetowy (do zainstalowania jako aplikacja), rozszerzenia dla przeglądarek Chromium i Firefoksa, wiersz poleceńBrak natywnej aplikacji mobilnej, brak rozszerzenia dla Safari, brak kopii offline
ImportNiezaszyfrowany JSON lub CSV z Bitwarden, a także przeglądarki, KeePass/KeePassXC, 1Password, LastPass, CSVBrak zaszyfrowanych eksportów innych programów; z pliku nie są przenoszone załączniki, passkeys ani historia haseł
LogowanieObowiązkowy drugi składnik, klucze bezpieczeństwa i passkeys, LDAP / Active Directory, OIDC i SAMLRozszerzenia nie używają logowania jednokrotnego
EksploatacjaSzyfrowana codzienna kopia konsoli z kopią na SFTP, podpisana samoaktualizacja z przywróceniem poprzedniej wersji—

Instalacja

PassZit to jeden program, passzit-server, z bazą danych PostgreSQL. Są cztery sposoby instalacji; wszystkie znajdziesz na stronie pobierania:

  • Obraz VM — OVA (VMware, VirtualBox), QCOW2 (Proxmox VE, KVM) lub VHDX (Hyper-V generacji 1) z gotowymi Debianem, PostgreSQL i PassZit. Na konsoli VM użytkownik pzadmin dostaje menu do ustawienia sieci, nazwy serwera, strefy czasowej, tokenu konfiguracji i przywracania kopii. Otwarte są tylko porty 22 i 8443.
  • ISO appliance — dla nowej VM lub serwera fizycznego; instalacja nienadzorowana kasuje pierwszy dysk.
  • Skrypt instalacyjny na Debianie 12+, Ubuntu 22.04+, AlmaLinux lub Rocky Linux 9+: curl -fsSL https://github.com/Max-Zit/passzit/releases/latest/download/install.sh | sudo sh. Sprawdza podpis wydania, instaluje PostgreSQL, tworzy bazę danych z losowym hasłem i wyświetla adres oraz token konfiguracji. --db używa istniejącej bazy PostgreSQL.
  • Pakiety (deb, rpm) z utwardzoną usługą systemd; ustaw PASSZIT_DB w /etc/passzit/server.env i uruchom passzit-server.

README wymaga 2 vCPU, 2 GB RAM i dysku 16 GB. Konsola nasłuchuje na porcie HTTPS 8443 i odpowiada tylko sieciom prywatnym, dopóki nie dopuścisz innych w Ustawienia → Sieć i dostęp. Nie ma obrazu Docker; jeśli wszystko inne uruchamiasz w kontenerach, użyj małej VM z obrazem appliance. Wersję krok po kroku znajdziesz w poradniku Menedżer haseł na własnym serwerze.

Model szyfrowania

Zgodnie z opisem na stronie o bezpieczeństwie i w docs/ARCHITECTURE.md w repozytorium:

  • Przeglądarka wyprowadza z hasła głównego klucz główny za pomocą Argon2id (domyślnie 64 MiB, 3 przebiegi; zasady sejfu mogą zmienić pamięć, przebiegi i wątki).
  • Z niego powstają klucz uwierzytelniania, który serwer przechowuje tylko jako skrót argon2id, oraz klucz opakowujący, który nigdy nie opuszcza przeglądarki i otwiera losowy klucz konta.
  • Każdy element — nazwa, nazwa użytkownika, hasło, strony, notatki, pola, folder i historia — jest szyfrowany AES-256-GCM. Załączone pliki i dokumentacja elementów również są szyfrowane w przeglądarce.
  • Współdzielony sejf ma własny klucz, zapieczętowany dla klucza publicznego X25519 każdego członka. PassZit pokazuje odcisk klucza przy pierwszym udostępnieniu danej osobie i ostrzega, gdy potwierdzony klucz się zmieni; sejf dostaje nowy klucz, gdy ktoś go opuszcza.

Przed czym PassZit nie chroni, jego własnymi słowami: JavaScript sejfu internetowego pochodzi z Twojego serwera, więc ktoś, kto w pełni kontroluje serwer, mógłby dostarczyć zmieniony kod; osoby dołączające do sejfu przez grupę dostają dostęp bez potwierdzenia odcisku; złośliwe oprogramowanie na komputerze użytkownika może odczytać to, co jest wpisywane. Rozszerzenia przeglądarki mają własny kod, którego serwer nie może zmienić. Nikt nie może zresetować zapomnianego hasła głównego — tylko klucz odzyskiwania użytkownika ponownie otwiera sejf.

Rozszerzenia przeglądarki

Rozszerzenie PassZit jest w Chrome Web Store (Chrome, Brave, Opera, Vivaldi), Firefox Add-ons (Firefox 128 lub nowszy) i Microsoft Edge Add-ons; linki są na stronie pobierania. Serwer oferuje je także w Rozszerzenia przeglądarki w sejfie internetowym, z przyciskiem Zainstaluj jednym kliknięciem dla sklepu używanej przeglądarki oraz własnymi pakietami do instalacji ręcznej.

  • Połączenie: wpisz tylko adres serwera i kliknij Połącz z sejfem internetowym; logujesz się w sejfie internetowym i tam potwierdzasz. Serwer może działać na własnym porcie, np. 8443. Potrzebuje certyfikatu, któremu ufa przeglądarka — rozszerzenie odrzuca certyfikat z podpisem własnym nowego serwera (Ustawienia → Certyfikat: własny lub Let's Encrypt).
  • Wypełnianie: logowanie jest proponowane tylko na jego własnej stronie (Public Suffix List), tylko w widocznych polach strony głównej, nigdy w ramkach innych witryn, a logowanie zapisane dla HTTPS nie jest proponowane na zwykłym HTTP. Kody jednorazowe są wypełniane na stronie, która o nie prosi.
  • Zapisywanie: po włączeniu Proponuj zapisywanie nowych i zmienionych danych logowania ikona PassZit pokazuje liczbę; PassZit nigdy niczego nie wyświetla wewnątrz strony internetowej.
  • Karty i adresy wypełniają formularze płatności i wysyłki — tylko puste pola, tylko na stronach HTTPS, tylko na stronie głównej, a w przypadku karty po pytaniu.
  • Jedno odblokowanie: sejf internetowy i rozszerzenie tego samego serwera odblokowują się i blokują razem. Windows Hello, Touch ID lub blokada ekranu telefonu mogą odblokować sejf internetowy przez passkey (WebAuthn PRF).

Niedostępne: rozszerzenie dla Safari, logowanie jednokrotne w rozszerzeniu (loguje się hasłem głównym i kodem z aplikacji uwierzytelniającej) oraz wypełnianie pól płatności znajdujących się w ramce dostawcy płatności.

Import eksportu w formacie Bitwarden

Importer PassZit odczytuje niezaszyfrowany eksport Bitwarden jako .json lub .csv. Zaszyfrowany eksport jest odrzucany z komunikatem z prośbą o niezaszyfrowany. PassZit rozpoznaje plik po treści, a nie po programie, który go utworzył: plik JSON z listą items jest odczytywany jako format Bitwarden.

  1. Utwórz niezaszyfrowany eksport w obecnym programie.
  2. W sejfie internetowym PassZit wybierz Narzędzia → Import i wskaż plik. Plik jest odczytywany w przeglądarce; PassZit pokazuje format, liczbę elementów i folderów oraz ile z nich jest już w sejfie.
  3. Wybierz Zachowaj foldery z pliku lub nowy folder, pozostaw włączone Pomiń elementy, które już są w sejfie i zaimportuj.
  4. Usuń plik eksportu — zawiera wszystkie hasła w postaci niezaszyfrowanej.

Z formatu JSON Bitwarden PassZit przejmuje logowania z ich stronami, sekretami kodów jednorazowych i własnymi polami (ukryte pola pozostają ukryte), bezpieczne notatki, karty, tożsamości, klucze SSH, foldery i ulubione. Nie są przejmowane: załączone pliki (nie są częścią plików eksportu — załącz je ponownie), passkeys zapisane w pliku (zapisz je ponownie rozszerzeniem), historia haseł elementu i jakiekolwiek grupowanie inne niż foldery. Każdy użytkownik importuje do własnego sejfu; elementy dla zespołu przenosi się potem polem Sejf w edytorze elementu, po jednym elemencie. Importy i eksporty są zapisywane w dzienniku audytu, z liczbą elementów, ale nigdy z ich treścią.

Drugi składnik, passkeys i kody jednorazowe

  • Logowanie do konta: logowanie dwuskładnikowe jest obowiązkowe dla każdego konta — aplikacja uwierzytelniająca (TOTP) z dziesięcioma kodami odzyskiwania. W Moje konto → Klucze bezpieczeństwa i passkeys klucz bezpieczeństwa (YubiKey, Titan …) lub passkey urządzenia może zastąpić kod z aplikacji w sejfie internetowym; rozszerzenia nadal używają kodu z aplikacji. Administrator może zresetować utracony drugi składnik; nie wpływa to na sejf.
  • Passkeys stron internetowych: przy włączonym Używaj PassZit do kluczy dostępu rozszerzenie proponuje Zapisz w PassZit, gdy strona tworzy passkey, i przechowuje go jako zaszyfrowany element sejfu, dostępny w każdej przeglądarce z rozszerzeniem. PassZit nie wysyła flagi „user verified”, więc strona, która wymaga weryfikacji, dostaje passkeys samej przeglądarki.
  • Kody jednorazowe dla stron: logowanie może zawierać Klucz uwierzytelniający (TOTP), wklejony lub odczytany z kodu QR — w sejfie internetowym z obrazu, w rozszerzeniu przez Odczytaj kod QR uwierzytelniania na tej stronie. Kto otworzy sejf, ma wtedy oba składniki; dla najważniejszych kont przewodnik PassZit sugeruje osobną aplikację uwierzytelniającą.

Kopie zapasowe i aktualizacje serwera

Ustawienia → Kopia konsoli zapisuje kopię codziennie i na żądanie (Utwórz kopię teraz) w /var/lib/passzit/backups: bazę danych ze wszystkimi sejfami, tajny klucz serwera i certyfikat konsoli. Kopie są zawsze szyfrowane ustaloną przez Ciebie frazą, a każdą można skopiować do folderu SFTP na innym serwerze. Przywracanie odbywa się przez menu appliance lub passzit-server -restore; przywrócenie zastępuje całą bazę danych w jednym kroku. Jeśli zamiast tego robisz kopie sam, zabezpiecz bazę danych oraz secret.key — potrzebują go własne sekrety serwera, takie jak drugie składniki.

Ustawienia → Aktualizacje i serwer instaluje tylko podpisane wydania: robi kopię bazy danych i programu, instaluje aktualizację i sam przywraca starą wersję, jeśli serwer nie wróci. Można tam ustawić automatyczną instalację o wybranej godzinie oraz kanał Testing dla kandydatów do wydania.

Użytkownicy mogą też zachować kopię własnego sejfu: Narzędzia → Eksport → Zaszyfrowany plik PassZit (zalecany), chroniony wybranym przez siebie hasłem.

LDAP i logowanie jednokrotne

Ustawienia → Logowanie firmowe określa dodatkowo, kto może się logować; hasło główne zawsze pozostaje, bo jest kluczem do sejfu, a konta nadal powstają tylko z zaproszenia.

  • Logowanie jednokrotne przez OpenID Connect (Microsoft Entra ID, Google, Okta, Keycloak …) lub SAML 2.0 (ADFS, Entra ID, Okta …) dla sejfu internetowego.
  • Active Directory / LDAP: przy każdym logowaniu, także rozszerzeń i wiersza poleceń, PassZit sprawdza adres kontem usługowym; brakujące lub wyłączone konta nie mogą się zalogować. Wyszukaj testuje ustawienia.
  • Oba sposoby mogą uzgadniać grupy PassZit z firmowymi grupami o tej samej nazwie, więc dostęp do współdzielonych sejfów podąża za katalogiem.

Nie ma provisioningu SCIM ani rejestracji bez zaproszenia. Jak działają współdzielone sejfy, grupy i uprawnienia, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole.

Przetestuj PassZit obok obecnego serwera

  1. Pozostaw obecny serwer włączony. Zaimportuj appliance PassZit jako małą VM z własną nazwą DNS i daj jej zaufany certyfikat, zanim wypróbujesz rozszerzenie.
  2. Najpierw używaj kont testowych. Zaproś dwie lub trzy osoby, utwórz współdzielony sejf i grupę i wypróbuj uprawnienia, sprawdzanie odcisku i usuwanie kogoś z sejfu.
  3. Importuj kopię, nie wszystko. Utwórz niezaszyfrowany eksport konta testowego, zaimportuj go, porównaj liczby elementów i sprawdź kilka kart, tożsamości, kluczy SSH i kodów jednorazowych. Usuń plik eksportu.
  4. Instaluj oba rozszerzenia tylko tam, gdzie testujesz. Propozycja zapisywania logowań w PassZit jest wyłączona, dopóki jej nie włączysz, podobnie jak Używaj PassZit do kluczy dostępu, więc oba rozszerzenia nie pytają jednocześnie, gdy porównujesz.
  5. Przetestuj kopię zapasową serwera. Uruchom Utwórz kopię teraz, przywróć kopię na drugiej testowej VM i zaloguj się tam.
  6. Przejdź przez ograniczenia opisane niżej z osobami, które będą z niego korzystać, zwłaszcza użycie mobilne i logowanie rozszerzenia.

Ograniczenia, o których warto wiedzieć

  • PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
  • Brak natywnej aplikacji mobilnej i rozszerzenia dla Safari (oba planowane). Sejf internetowy można dodać do ekranu głównego telefonu, ale nic nie jest zapisywane do pracy offline.
  • Brak obrazu Docker; instaluj z obrazu, skryptem lub z pakietów.
  • Importer odczytuje tylko niezaszyfrowane pliki eksportu; załączniki, passkeys i historia haseł z pliku nie są przejmowane.
  • Rozszerzenia potrzebują zaufanego certyfikatu i logują się hasłem głównym oraz kodem z aplikacji uwierzytelniającej, nie przez logowanie jednokrotne.
  • Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
  • Interfejs jest dostępny w 14 językach; wbudowany przewodnik użytkownika jest po angielsku i serbsku.

Dalsze kroki

Pobierz PassZit, przeczytaj o wszystkich funkcjach i modelu bezpieczeństwa albo zacznij od poradników Menedżer haseł na własnym serwerze i Udostępnianie haseł w zespole. Zespoły przechodzące z usługi hostowanej znajdą więcej w poradniku Alternatywa self-hosted dla 1Password dla zespołów. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions (tylko po angielsku); firmy mogą skorzystać z komercyjnego wsparcia MaxZit (tylko po angielsku).

Bitwarden jest znakiem towarowym swojego właściciela; Vaultwarden to nazwa niezależnego projektu. PassZit i MaxZit nie są powiązane z żadnym z nich, nie są przez nie popierane ani w żaden sposób z nimi związane. Nazwy są tu używane wyłącznie po to, by opisać, czego ludzie szukają i jaki format eksportu PassZit potrafi zaimportować.