Czego dotyczy ten poradnik
PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3), hostowany samodzielnie, z szyfrowaniem end-to-end, tworzony przez MaxZit. To jeden program serwerowy z bazą danych PostgreSQL, sejf internetowy, rozszerzenia przeglądarki i wiersz poleceń. Ten poradnik opisuje wyłącznie PassZit — nie porównuje funkcji ani cen innych produktów — abyś mógł zestawić go z tym, co dziś robi Twój własny serwer.
- W skrócie
- Instalacja
- Model szyfrowania
- Rozszerzenia przeglądarki
- Import eksportu w formacie Bitwarden
- Drugi składnik, passkeys i kody jednorazowe
- Kopie zapasowe i aktualizacje serwera
- LDAP i logowanie jednokrotne
- Przetestuj PassZit obok obecnego serwera
- Ograniczenia, o których warto wiedzieć
- Dalsze kroki
W skrócie
| Obszar | W PassZit | Nie ma w PassZit |
|---|---|---|
| Instalacja | Obrazy VM (OVA, QCOW2, VHDX), ISO appliance, skrypt instalacyjny, pakiety deb/rpm; amd64 i arm64 | Brak obrazu Docker |
| Szyfrowanie | Argon2id w przeglądarce, AES-256-GCM dla każdego elementu, X25519 dla współdzielonych sejfów | Kod sejfu internetowego pochodzi z serwera (rozszerzenia mają własny) |
| Klienci | Sejf internetowy (do zainstalowania jako aplikacja), rozszerzenia dla przeglądarek Chromium i Firefoksa, wiersz poleceń | Brak natywnej aplikacji mobilnej, brak rozszerzenia dla Safari, brak kopii offline |
| Import | Niezaszyfrowany JSON lub CSV z Bitwarden, a także przeglądarki, KeePass/KeePassXC, 1Password, LastPass, CSV | Brak zaszyfrowanych eksportów innych programów; z pliku nie są przenoszone załączniki, passkeys ani historia haseł |
| Logowanie | Obowiązkowy drugi składnik, klucze bezpieczeństwa i passkeys, LDAP / Active Directory, OIDC i SAML | Rozszerzenia nie używają logowania jednokrotnego |
| Eksploatacja | Szyfrowana codzienna kopia konsoli z kopią na SFTP, podpisana samoaktualizacja z przywróceniem poprzedniej wersji | — |
Instalacja
PassZit to jeden program, passzit-server, z bazą danych PostgreSQL. Są cztery sposoby instalacji; wszystkie znajdziesz na stronie pobierania:
- Obraz VM — OVA (VMware, VirtualBox), QCOW2 (Proxmox VE, KVM) lub VHDX (Hyper-V generacji 1) z gotowymi Debianem, PostgreSQL i PassZit. Na konsoli VM użytkownik
pzadmindostaje menu do ustawienia sieci, nazwy serwera, strefy czasowej, tokenu konfiguracji i przywracania kopii. Otwarte są tylko porty 22 i 8443. - ISO appliance — dla nowej VM lub serwera fizycznego; instalacja nienadzorowana kasuje pierwszy dysk.
- Skrypt instalacyjny na Debianie 12+, Ubuntu 22.04+, AlmaLinux lub Rocky Linux 9+:
curl -fsSL https://github.com/Max-Zit/passzit/releases/latest/download/install.sh | sudo sh. Sprawdza podpis wydania, instaluje PostgreSQL, tworzy bazę danych z losowym hasłem i wyświetla adres oraz token konfiguracji.--dbużywa istniejącej bazy PostgreSQL. - Pakiety (deb, rpm) z utwardzoną usługą systemd; ustaw
PASSZIT_DBw/etc/passzit/server.envi uruchompasszit-server.
README wymaga 2 vCPU, 2 GB RAM i dysku 16 GB. Konsola nasłuchuje na porcie HTTPS 8443 i odpowiada tylko sieciom prywatnym, dopóki nie dopuścisz innych w Ustawienia → Sieć i dostęp. Nie ma obrazu Docker; jeśli wszystko inne uruchamiasz w kontenerach, użyj małej VM z obrazem appliance. Wersję krok po kroku znajdziesz w poradniku Menedżer haseł na własnym serwerze.
Model szyfrowania
Zgodnie z opisem na stronie o bezpieczeństwie i w docs/ARCHITECTURE.md w repozytorium:
- Przeglądarka wyprowadza z hasła głównego klucz główny za pomocą Argon2id (domyślnie 64 MiB, 3 przebiegi; zasady sejfu mogą zmienić pamięć, przebiegi i wątki).
- Z niego powstają klucz uwierzytelniania, który serwer przechowuje tylko jako skrót argon2id, oraz klucz opakowujący, który nigdy nie opuszcza przeglądarki i otwiera losowy klucz konta.
- Każdy element — nazwa, nazwa użytkownika, hasło, strony, notatki, pola, folder i historia — jest szyfrowany AES-256-GCM. Załączone pliki i dokumentacja elementów również są szyfrowane w przeglądarce.
- Współdzielony sejf ma własny klucz, zapieczętowany dla klucza publicznego X25519 każdego członka. PassZit pokazuje odcisk klucza przy pierwszym udostępnieniu danej osobie i ostrzega, gdy potwierdzony klucz się zmieni; sejf dostaje nowy klucz, gdy ktoś go opuszcza.
Przed czym PassZit nie chroni, jego własnymi słowami: JavaScript sejfu internetowego pochodzi z Twojego serwera, więc ktoś, kto w pełni kontroluje serwer, mógłby dostarczyć zmieniony kod; osoby dołączające do sejfu przez grupę dostają dostęp bez potwierdzenia odcisku; złośliwe oprogramowanie na komputerze użytkownika może odczytać to, co jest wpisywane. Rozszerzenia przeglądarki mają własny kod, którego serwer nie może zmienić. Nikt nie może zresetować zapomnianego hasła głównego — tylko klucz odzyskiwania użytkownika ponownie otwiera sejf.
Rozszerzenia przeglądarki
Rozszerzenie PassZit jest w Chrome Web Store (Chrome, Brave, Opera, Vivaldi), Firefox Add-ons (Firefox 128 lub nowszy) i Microsoft Edge Add-ons; linki są na stronie pobierania. Serwer oferuje je także w Rozszerzenia przeglądarki w sejfie internetowym, z przyciskiem Zainstaluj jednym kliknięciem dla sklepu używanej przeglądarki oraz własnymi pakietami do instalacji ręcznej.
- Połączenie: wpisz tylko adres serwera i kliknij Połącz z sejfem internetowym; logujesz się w sejfie internetowym i tam potwierdzasz. Serwer może działać na własnym porcie, np. 8443. Potrzebuje certyfikatu, któremu ufa przeglądarka — rozszerzenie odrzuca certyfikat z podpisem własnym nowego serwera (Ustawienia → Certyfikat: własny lub Let's Encrypt).
- Wypełnianie: logowanie jest proponowane tylko na jego własnej stronie (Public Suffix List), tylko w widocznych polach strony głównej, nigdy w ramkach innych witryn, a logowanie zapisane dla HTTPS nie jest proponowane na zwykłym HTTP. Kody jednorazowe są wypełniane na stronie, która o nie prosi.
- Zapisywanie: po włączeniu Proponuj zapisywanie nowych i zmienionych danych logowania ikona PassZit pokazuje liczbę; PassZit nigdy niczego nie wyświetla wewnątrz strony internetowej.
- Karty i adresy wypełniają formularze płatności i wysyłki — tylko puste pola, tylko na stronach HTTPS, tylko na stronie głównej, a w przypadku karty po pytaniu.
- Jedno odblokowanie: sejf internetowy i rozszerzenie tego samego serwera odblokowują się i blokują razem. Windows Hello, Touch ID lub blokada ekranu telefonu mogą odblokować sejf internetowy przez passkey (WebAuthn PRF).
Niedostępne: rozszerzenie dla Safari, logowanie jednokrotne w rozszerzeniu (loguje się hasłem głównym i kodem z aplikacji uwierzytelniającej) oraz wypełnianie pól płatności znajdujących się w ramce dostawcy płatności.
Import eksportu w formacie Bitwarden
Importer PassZit odczytuje niezaszyfrowany eksport Bitwarden jako .json lub .csv. Zaszyfrowany eksport jest odrzucany z komunikatem z prośbą o niezaszyfrowany. PassZit rozpoznaje plik po treści, a nie po programie, który go utworzył: plik JSON z listą items jest odczytywany jako format Bitwarden.
- Utwórz niezaszyfrowany eksport w obecnym programie.
- W sejfie internetowym PassZit wybierz Narzędzia → Import i wskaż plik. Plik jest odczytywany w przeglądarce; PassZit pokazuje format, liczbę elementów i folderów oraz ile z nich jest już w sejfie.
- Wybierz Zachowaj foldery z pliku lub nowy folder, pozostaw włączone Pomiń elementy, które już są w sejfie i zaimportuj.
- Usuń plik eksportu — zawiera wszystkie hasła w postaci niezaszyfrowanej.
Z formatu JSON Bitwarden PassZit przejmuje logowania z ich stronami, sekretami kodów jednorazowych i własnymi polami (ukryte pola pozostają ukryte), bezpieczne notatki, karty, tożsamości, klucze SSH, foldery i ulubione. Nie są przejmowane: załączone pliki (nie są częścią plików eksportu — załącz je ponownie), passkeys zapisane w pliku (zapisz je ponownie rozszerzeniem), historia haseł elementu i jakiekolwiek grupowanie inne niż foldery. Każdy użytkownik importuje do własnego sejfu; elementy dla zespołu przenosi się potem polem Sejf w edytorze elementu, po jednym elemencie. Importy i eksporty są zapisywane w dzienniku audytu, z liczbą elementów, ale nigdy z ich treścią.
Drugi składnik, passkeys i kody jednorazowe
- Logowanie do konta: logowanie dwuskładnikowe jest obowiązkowe dla każdego konta — aplikacja uwierzytelniająca (TOTP) z dziesięcioma kodami odzyskiwania. W Moje konto → Klucze bezpieczeństwa i passkeys klucz bezpieczeństwa (YubiKey, Titan …) lub passkey urządzenia może zastąpić kod z aplikacji w sejfie internetowym; rozszerzenia nadal używają kodu z aplikacji. Administrator może zresetować utracony drugi składnik; nie wpływa to na sejf.
- Passkeys stron internetowych: przy włączonym Używaj PassZit do kluczy dostępu rozszerzenie proponuje Zapisz w PassZit, gdy strona tworzy passkey, i przechowuje go jako zaszyfrowany element sejfu, dostępny w każdej przeglądarce z rozszerzeniem. PassZit nie wysyła flagi „user verified”, więc strona, która wymaga weryfikacji, dostaje passkeys samej przeglądarki.
- Kody jednorazowe dla stron: logowanie może zawierać Klucz uwierzytelniający (TOTP), wklejony lub odczytany z kodu QR — w sejfie internetowym z obrazu, w rozszerzeniu przez Odczytaj kod QR uwierzytelniania na tej stronie. Kto otworzy sejf, ma wtedy oba składniki; dla najważniejszych kont przewodnik PassZit sugeruje osobną aplikację uwierzytelniającą.
Kopie zapasowe i aktualizacje serwera
Ustawienia → Kopia konsoli zapisuje kopię codziennie i na żądanie (Utwórz kopię teraz) w /var/lib/passzit/backups: bazę danych ze wszystkimi sejfami, tajny klucz serwera i certyfikat konsoli. Kopie są zawsze szyfrowane ustaloną przez Ciebie frazą, a każdą można skopiować do folderu SFTP na innym serwerze. Przywracanie odbywa się przez menu appliance lub passzit-server -restore; przywrócenie zastępuje całą bazę danych w jednym kroku. Jeśli zamiast tego robisz kopie sam, zabezpiecz bazę danych oraz secret.key — potrzebują go własne sekrety serwera, takie jak drugie składniki.
Ustawienia → Aktualizacje i serwer instaluje tylko podpisane wydania: robi kopię bazy danych i programu, instaluje aktualizację i sam przywraca starą wersję, jeśli serwer nie wróci. Można tam ustawić automatyczną instalację o wybranej godzinie oraz kanał Testing dla kandydatów do wydania.
Użytkownicy mogą też zachować kopię własnego sejfu: Narzędzia → Eksport → Zaszyfrowany plik PassZit (zalecany), chroniony wybranym przez siebie hasłem.
LDAP i logowanie jednokrotne
Ustawienia → Logowanie firmowe określa dodatkowo, kto może się logować; hasło główne zawsze pozostaje, bo jest kluczem do sejfu, a konta nadal powstają tylko z zaproszenia.
- Logowanie jednokrotne przez OpenID Connect (Microsoft Entra ID, Google, Okta, Keycloak …) lub SAML 2.0 (ADFS, Entra ID, Okta …) dla sejfu internetowego.
- Active Directory / LDAP: przy każdym logowaniu, także rozszerzeń i wiersza poleceń, PassZit sprawdza adres kontem usługowym; brakujące lub wyłączone konta nie mogą się zalogować. Wyszukaj testuje ustawienia.
- Oba sposoby mogą uzgadniać grupy PassZit z firmowymi grupami o tej samej nazwie, więc dostęp do współdzielonych sejfów podąża za katalogiem.
Nie ma provisioningu SCIM ani rejestracji bez zaproszenia. Jak działają współdzielone sejfy, grupy i uprawnienia, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole.
Przetestuj PassZit obok obecnego serwera
- Pozostaw obecny serwer włączony. Zaimportuj appliance PassZit jako małą VM z własną nazwą DNS i daj jej zaufany certyfikat, zanim wypróbujesz rozszerzenie.
- Najpierw używaj kont testowych. Zaproś dwie lub trzy osoby, utwórz współdzielony sejf i grupę i wypróbuj uprawnienia, sprawdzanie odcisku i usuwanie kogoś z sejfu.
- Importuj kopię, nie wszystko. Utwórz niezaszyfrowany eksport konta testowego, zaimportuj go, porównaj liczby elementów i sprawdź kilka kart, tożsamości, kluczy SSH i kodów jednorazowych. Usuń plik eksportu.
- Instaluj oba rozszerzenia tylko tam, gdzie testujesz. Propozycja zapisywania logowań w PassZit jest wyłączona, dopóki jej nie włączysz, podobnie jak Używaj PassZit do kluczy dostępu, więc oba rozszerzenia nie pytają jednocześnie, gdy porównujesz.
- Przetestuj kopię zapasową serwera. Uruchom Utwórz kopię teraz, przywróć kopię na drugiej testowej VM i zaloguj się tam.
- Przejdź przez ograniczenia opisane niżej z osobami, które będą z niego korzystać, zwłaszcza użycie mobilne i logowanie rozszerzenia.
Ograniczenia, o których warto wiedzieć
- PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
- Brak natywnej aplikacji mobilnej i rozszerzenia dla Safari (oba planowane). Sejf internetowy można dodać do ekranu głównego telefonu, ale nic nie jest zapisywane do pracy offline.
- Brak obrazu Docker; instaluj z obrazu, skryptem lub z pakietów.
- Importer odczytuje tylko niezaszyfrowane pliki eksportu; załączniki, passkeys i historia haseł z pliku nie są przejmowane.
- Rozszerzenia potrzebują zaufanego certyfikatu i logują się hasłem głównym oraz kodem z aplikacji uwierzytelniającej, nie przez logowanie jednokrotne.
- Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
- Interfejs jest dostępny w 14 językach; wbudowany przewodnik użytkownika jest po angielsku i serbsku.
Dalsze kroki
Pobierz PassZit, przeczytaj o wszystkich funkcjach i modelu bezpieczeństwa albo zacznij od poradników Menedżer haseł na własnym serwerze i Udostępnianie haseł w zespole. Zespoły przechodzące z usługi hostowanej znajdą więcej w poradniku Alternatywa self-hosted dla 1Password dla zespołów. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions (tylko po angielsku); firmy mogą skorzystać z komercyjnego wsparcia MaxZit (tylko po angielsku).
Bitwarden jest znakiem towarowym swojego właściciela; Vaultwarden to nazwa niezależnego projektu. PassZit i MaxZit nie są powiązane z żadnym z nich, nie są przez nie popierane ani w żaden sposób z nimi związane. Nazwy są tu używane wyłącznie po to, by opisać, czego ludzie szukają i jaki format eksportu PassZit potrafi zaimportować.