PassZit

KeePass dla zespołów: od wspólnego pliku .kdbx do serwera haseł

Dla zespołów, które dziś współdzielą jeden plik bazy danych KeePass lub KeePassXC i chcą czegoś stworzonego dla wielu osób: co się zmienia, gdy hasła przenoszą się na serwer PassZit, jak działają konta, grupy i uprawnienia, jak wczytuje się eksport z KeePass, co dzieje się bez serwera, jak działają kopie zapasowe — i czego PassZit nie robi.

Czego dotyczy ten poradnik

PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3) dla osób i zespołów, który działa na Twoim własnym serwerze, z sejfami szyfrowanymi end-to-end. Jest darmowy, bez limitów użytkowników; MaxZit, firma, która go tworzy, oferuje opcjonalne płatne wsparcie i wdrożenie (tylko po angielsku). KeePass i KeePassXC to niezależne projekty open source, których wiele zespołów używa ze wspólnym plikiem; osoby szukające „KeePass dla zespołów” często szukają zamiast tego serwera. Ten poradnik opisuje wyłącznie PassZit — nie wypowiada się o innych programach — abyś mógł zdecydować, czy pasuje do Twojego zespołu.

Co się zmienia z serwerem

TematW PassZit
Gdzie są hasłaNa jednym serwerze PassZit, który prowadzisz (obraz VM, ISO, skrypt instalacyjny lub pakiety deb/rpm); klienci dostają zmiany z serwera
Kto co może otworzyćKażda osoba ma własne konto i hasło główne; sejfy zespołów decydują, kto widzi które hasła
Ktoś odchodziOd razu wyłącz konto; gdy osoba zostanie usunięta z sejfu lub jej konto zostanie usunięte, sejf dostaje nowy klucz
Kto co zrobiłDziennik audytu dla serwera i Kto użył tego elementu dla elementów sejfów zespołów
Co musisz prowadzićSam serwer: certyfikat, osiągalność, aktualizacje i kopie zapasowe (Ustawienia w konsoli)

Instalację opisuje poradnik Menedżer haseł na własnym serwerze: README wymaga 2 vCPU, 2 GB RAM i dysku 16 GB; nie ma obrazu Docker.

Jedno konto na osobę

  • Tylko z zaproszenia: administrator używa Użytkownicy → Zaproś użytkownika; link działa raz i domyślnie przez 7 dni.
  • Własne hasło główne i obowiązkowy drugi składnik (aplikacja uwierzytelniająca, a w razie potrzeby także klucze bezpieczeństwa lub passkeys urządzeń). Żaden administrator nie może zobaczyć ani zresetować hasła głównego.
  • Klucz odzyskiwania: każda osoba tworzy go w Moje konto; to jedyna droga powrotu po zapomnieniu hasła głównego. Lista użytkowników pokazuje, kto go ma.
  • Logowanie firmowe (Ustawienia → Logowanie firmowe): Active Directory / LDAP i logowanie jednokrotne (OpenID Connect, SAML 2.0) decydują, kto może się logować, i mogą uzgadniać grupy PassZit z grupami firmowymi. Hasło główne zawsze pozostaje.
  • Dwie role kont: Użytkownik i Administrator. Administratorzy zarządzają użytkownikami i ustawieniami, ale tak jak wszyscy nie mogą czytać sejfów, których nie są członkami.

Sejfy, grupy i uprawnienia

Każdy użytkownik ma Mój sejf; współdzielone sejfy są w Sejfy zespołów. Zamiast jednego pliku na wszystko utwórz jeden sejf zespołu na każde rzeczywiste zastosowanie — urządzenia sieciowe, klient, księgowość — i nadaj osobom lub grupom jedno z czterech uprawnień, z których każde obejmuje poprzednie: Połączenie i wypełnianie, Podgląd haseł, Dodawanie i zmiana, Zarządzaj.

  • Foldery należą do sejfu, można je zagnieżdżać i mają rodzaje, takie jak Klient, Lokalizacja lub Centrum danych.
  • Dostęp może mieć datę końcową; Narzędzia → Wnioski o dostęp daje więcej uprawnień na 1 godzinę do 30 dni po zatwierdzeniu przez zarządcę.
  • Grupy tworzy się w Grupy; sejf zawsze zachowuje co najmniej jednego stałego zarządcę.

Kroki, łącznie ze sprawdzaniem odcisku klucza, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole.

Szyfrowanie end-to-end

Zgodnie z opisem na stronie o bezpieczeństwie: przeglądarka wyprowadza klucze z hasła głównego za pomocą Argon2id, szyfruje każdy element — nazwę, nazwę użytkownika, hasło, strony, notatki, pliki — algorytmem AES-256-GCM i wysyła tylko szyfrogramy. Serwer przechowuje skrót argon2id osobnego klucza uwierzytelniania i nigdy nie otrzymuje hasła głównego. Każdy współdzielony sejf ma własny klucz, zapieczętowany dla klucza publicznego X25519 każdego członka.

Własne ograniczenia PassZit: JavaScript sejfu internetowego pochodzi z Twojego serwera, więc ktoś, kto w pełni kontroluje serwer, mógłby dostarczyć zmieniony kod (rozszerzenia przeglądarki mają własny kod); złośliwe oprogramowanie na komputerze użytkownika może odczytać to, co jest wpisywane.

Import eksportu z KeePass lub KeePassXC

PassZit nie otwiera plików .kdbx. Odczytuje niezaszyfrowany eksport: jego przewodnik użytkownika podaje File → Export → KeePass XML (2.x) dla KeePass 2 i Database → Export → CSV file (or XML) dla KeePassXC (menu mogą się różnić między wersjami).

  1. Utwórz eksport na zaufanym komputerze.
  2. W sejfie internetowym wybierz Narzędzia → Import i wskaż plik. Jest on odczytywany w przeglądarce; PassZit pokazuje, ile elementów i folderów znalazł i ile z nich jest już w sejfie.
  3. Wybierz Zachowaj foldery z pliku lub Umieść wszystko w nowym folderze, pozostaw włączone Pomiń elementy, które już są w sejfie i zaimportuj.
  4. Usuń plik eksportu — zawiera wszystkie hasła w postaci niezaszyfrowanej.

Z formatu XML PassZit przejmuje tytuł, nazwę użytkownika, hasło, URL i notatki, zagnieżdżone grupy jako zagnieżdżone foldery, inne pola jako własne pola (chronione pozostają ukryte) oraz sekrety kodów jednorazowych zapisane w polu o nazwie otp lub TOTP Seed; wpisy zawierające tylko notatki stają się bezpiecznymi notatkami, a kosz jest pomijany. Z CSV przejmuje rozpoznane kolumny, takie jak tytuł, nazwa użytkownika, hasło, URL, notatki, grupa i TOTP. Nie są przejmowane: załączone pliki (załącz je ponownie), poprzednie wersje wpisu i wszystko inne poza tymi polami.

Import trafia do Mój sejf osoby, która importuje. Aby wypełnić sejf zespołu, jedna osoba importuje, a potem przenosi elementy polem Sejf w edytorze elementu, po jednym — przy dużych plikach uwzględnij to w planie. Importy są zapisywane w dzienniku audytu z liczbą elementów, nigdy z ich treścią.

Rozszerzenia przeglądarki i codzienne użycie

  • Rozszerzenia dla Chrome, Edge, Firefoksa (128 lub nowszego), Opery, Brave i Vivaldi, z Chrome Web Store, Firefox Add-ons i Microsoft Edge Add-ons lub ze strony serwera Rozszerzenia przeglądarki. Wypełniają loginy i kody jednorazowe tylko na pasującej stronie, proponują zapisywanie nowych loginów, gdy to włączysz, i wypełniają karty oraz adresy.
  • Sejf internetowy w każdej nowoczesnej przeglądarce, do zainstalowania jako aplikacja; jedno odblokowanie dla sejfu internetowego i rozszerzenia.
  • Połączenia zdalne: elementy RDP, SSH, WinSCP, WinBox, VNC i Telnet otwierają się przez rozszerzenie z MaxZit Launcher na Windows lub passzit-helper na Linuksie — zob. dane logowania serwerów i urządzeń.
  • Wiersz poleceń: passzit odczytuje loginy i kody jednorazowe w skryptach na Linuksie, Windows i macOS.

Nie ma jeszcze natywnych aplikacji mobilnych ani rozszerzenia dla Safari (oba planowane).

Bez serwera

PassZit nie ma trybu offline. Sejf internetowy nic nie zapisuje do pracy offline — bez serwera pokazuje krótką stronę „offline” — a rozszerzenie nie przechowuje kopii sejfu na dysku. Osoby spoza biura muszą mieć dostęp do serwera: konsola odpowiada tylko sieciom prywatnym, dopóki nie dopuścisz więcej w Ustawienia → Sieć i dostęp, więc zwykle używa się VPN. Jeśli Twój zespół potrzebuje haseł, gdy serwer nie działa, zaplanuj to: drugi serwer przywrócony z kopii zapasowej albo własny zaszyfrowany eksport każdego użytkownika przechowywany w bezpiecznym miejscu.

Kopie zapasowe

  • Ustawienia → Kopia konsoli: kopia całego serwera codziennie i na żądanie, zawsze szyfrowana ustaloną przez Ciebie frazą, z opcjonalną kopią do folderu SFTP na innym serwerze. Przywracanie odbywa się przez menu appliance lub passzit-server -restore.
  • Narzędzia → Eksport → Zaszyfrowany plik PassZit (zalecany): każdy użytkownik może przechowywać zaszyfrowaną kopię tego, co może wyeksportować, chronioną wybranym przez siebie hasłem; można ją ponownie zaimportować do PassZit.
  • Ustawienia → Aktualizacje i serwer instaluje tylko podpisane wydania i sam przywraca starą wersję, jeśli serwer nie wróci.

Przetestuj przywracanie na drugiej VM, zanim zaczniesz na nim polegać.

Przetestuj obok obecnego pliku

  1. Używaj dalej obecnego pliku podczas testu.
  2. Skonfiguruj mały serwer z obrazu appliance, z nazwą DNS, zaufanym certyfikatem (Ustawienia → Certyfikat; rozszerzenie odrzuca certyfikat z podpisem własnym), SMTP i kopią konsoli.
  3. Zaimportuj kopię bazy danych jako XML na konto testowe, porównaj liczby elementów i folderów i sprawdź kilka wpisów z własnymi polami i kodami jednorazowymi. Usuń plik eksportu.
  4. Zbuduj sejfy zespołów, których naprawdę byś używał, zaproś dwóch lub trzech kolegów z różnymi uprawnieniami i wypróbuj rozszerzenie w ich przeglądarkach.
  5. Przećwicz trudne dni: zapomniane hasło główne z kluczem odzyskiwania, zgubiony telefon, czyjeś odejście i przywrócenie kopii zapasowej na testowej VM.
  6. Przełącz się sejf po sejfie, a potem wycofaj wspólny plik i jego kopie.

Ograniczenia, o których warto wiedzieć

  • PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
  • Potrzebuje działającego serwera; nie ma trybu offline ani pliku, który można nosić na pendrivie.
  • Brak importu .kdbx: tylko niezaszyfrowane eksporty XML lub CSV; załączniki i poprzednie wersje wpisów nie są przejmowane.
  • Importy trafiają do osobistego sejfu; elementy przenosi się do sejfów zespołów po jednym.
  • Eksporty to zaszyfrowany plik PassZit lub niezaszyfrowany plik CSV.
  • Brak natywnych aplikacji mobilnych i rozszerzenia dla Safari (oba planowane); rozszerzenia przeglądarki nie używają logowania jednokrotnego.
  • Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
  • Płatne wsparcie MaxZit jest prowadzone tylko po angielsku.

Dalsze kroki

Pobierz PassZit, zobacz wszystkie funkcje i model bezpieczeństwa i skorzystaj z poradników Menedżer haseł na własnym serwerze oraz Udostępnianie haseł w zespole. Jeśli porównujesz serwery self-hosted, poradnik Alternatywa self-hosted dla Bitwarden dokładniej omawia instalację i szyfrowanie. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions (tylko po angielsku); plany wsparcia i wdrożenie są dostępne od MaxZit (tylko po angielsku).

KeePass i KeePassXC to nazwy niezależnych projektów open source i należą do swoich właścicieli. PassZit i MaxZit nie są z nimi powiązane, nie są przez nie popierane ani w żaden sposób z nimi związane. Nazwy są tu używane wyłącznie po to, by opisać, czego ludzie szukają i jakie eksporty przewodnik użytkownika PassZit wymienia do importu.