Czego dotyczy ten poradnik
PassZit to darmowy menedżer haseł open source (AGPLv3) dla osób i zespołów, który działa na Twoim własnym serwerze, z sejfami szyfrowanymi end-to-end. Jest darmowy, bez limitów użytkowników; MaxZit, firma, która go tworzy, oferuje opcjonalne płatne wsparcie i wdrożenie (tylko po angielsku). KeePass i KeePassXC to niezależne projekty open source, których wiele zespołów używa ze wspólnym plikiem; osoby szukające „KeePass dla zespołów” często szukają zamiast tego serwera. Ten poradnik opisuje wyłącznie PassZit — nie wypowiada się o innych programach — abyś mógł zdecydować, czy pasuje do Twojego zespołu.
Co się zmienia z serwerem
| Temat | W PassZit |
|---|---|
| Gdzie są hasła | Na jednym serwerze PassZit, który prowadzisz (obraz VM, ISO, skrypt instalacyjny lub pakiety deb/rpm); klienci dostają zmiany z serwera |
| Kto co może otworzyć | Każda osoba ma własne konto i hasło główne; sejfy zespołów decydują, kto widzi które hasła |
| Ktoś odchodzi | Od razu wyłącz konto; gdy osoba zostanie usunięta z sejfu lub jej konto zostanie usunięte, sejf dostaje nowy klucz |
| Kto co zrobił | Dziennik audytu dla serwera i Kto użył tego elementu dla elementów sejfów zespołów |
| Co musisz prowadzić | Sam serwer: certyfikat, osiągalność, aktualizacje i kopie zapasowe (Ustawienia w konsoli) |
Instalację opisuje poradnik Menedżer haseł na własnym serwerze: README wymaga 2 vCPU, 2 GB RAM i dysku 16 GB; nie ma obrazu Docker.
Jedno konto na osobę
- Tylko z zaproszenia: administrator używa Użytkownicy → Zaproś użytkownika; link działa raz i domyślnie przez 7 dni.
- Własne hasło główne i obowiązkowy drugi składnik (aplikacja uwierzytelniająca, a w razie potrzeby także klucze bezpieczeństwa lub passkeys urządzeń). Żaden administrator nie może zobaczyć ani zresetować hasła głównego.
- Klucz odzyskiwania: każda osoba tworzy go w Moje konto; to jedyna droga powrotu po zapomnieniu hasła głównego. Lista użytkowników pokazuje, kto go ma.
- Logowanie firmowe (Ustawienia → Logowanie firmowe): Active Directory / LDAP i logowanie jednokrotne (OpenID Connect, SAML 2.0) decydują, kto może się logować, i mogą uzgadniać grupy PassZit z grupami firmowymi. Hasło główne zawsze pozostaje.
- Dwie role kont: Użytkownik i Administrator. Administratorzy zarządzają użytkownikami i ustawieniami, ale tak jak wszyscy nie mogą czytać sejfów, których nie są członkami.
Sejfy, grupy i uprawnienia
Każdy użytkownik ma Mój sejf; współdzielone sejfy są w Sejfy zespołów. Zamiast jednego pliku na wszystko utwórz jeden sejf zespołu na każde rzeczywiste zastosowanie — urządzenia sieciowe, klient, księgowość — i nadaj osobom lub grupom jedno z czterech uprawnień, z których każde obejmuje poprzednie: Połączenie i wypełnianie, Podgląd haseł, Dodawanie i zmiana, Zarządzaj.
- Foldery należą do sejfu, można je zagnieżdżać i mają rodzaje, takie jak Klient, Lokalizacja lub Centrum danych.
- Dostęp może mieć datę końcową; Narzędzia → Wnioski o dostęp daje więcej uprawnień na 1 godzinę do 30 dni po zatwierdzeniu przez zarządcę.
- Grupy tworzy się w Grupy; sejf zawsze zachowuje co najmniej jednego stałego zarządcę.
Kroki, łącznie ze sprawdzaniem odcisku klucza, opisuje poradnik Udostępnianie haseł w zespole.
Szyfrowanie end-to-end
Zgodnie z opisem na stronie o bezpieczeństwie: przeglądarka wyprowadza klucze z hasła głównego za pomocą Argon2id, szyfruje każdy element — nazwę, nazwę użytkownika, hasło, strony, notatki, pliki — algorytmem AES-256-GCM i wysyła tylko szyfrogramy. Serwer przechowuje skrót argon2id osobnego klucza uwierzytelniania i nigdy nie otrzymuje hasła głównego. Każdy współdzielony sejf ma własny klucz, zapieczętowany dla klucza publicznego X25519 każdego członka.
Własne ograniczenia PassZit: JavaScript sejfu internetowego pochodzi z Twojego serwera, więc ktoś, kto w pełni kontroluje serwer, mógłby dostarczyć zmieniony kod (rozszerzenia przeglądarki mają własny kod); złośliwe oprogramowanie na komputerze użytkownika może odczytać to, co jest wpisywane.
Import eksportu z KeePass lub KeePassXC
PassZit nie otwiera plików .kdbx. Odczytuje niezaszyfrowany eksport: jego przewodnik użytkownika podaje File → Export → KeePass XML (2.x) dla KeePass 2 i Database → Export → CSV file (or XML) dla KeePassXC (menu mogą się różnić między wersjami).
- Utwórz eksport na zaufanym komputerze.
- W sejfie internetowym wybierz Narzędzia → Import i wskaż plik. Jest on odczytywany w przeglądarce; PassZit pokazuje, ile elementów i folderów znalazł i ile z nich jest już w sejfie.
- Wybierz Zachowaj foldery z pliku lub Umieść wszystko w nowym folderze, pozostaw włączone Pomiń elementy, które już są w sejfie i zaimportuj.
- Usuń plik eksportu — zawiera wszystkie hasła w postaci niezaszyfrowanej.
Z formatu XML PassZit przejmuje tytuł, nazwę użytkownika, hasło, URL i notatki, zagnieżdżone grupy jako zagnieżdżone foldery, inne pola jako własne pola (chronione pozostają ukryte) oraz sekrety kodów jednorazowych zapisane w polu o nazwie otp lub TOTP Seed; wpisy zawierające tylko notatki stają się bezpiecznymi notatkami, a kosz jest pomijany. Z CSV przejmuje rozpoznane kolumny, takie jak tytuł, nazwa użytkownika, hasło, URL, notatki, grupa i TOTP. Nie są przejmowane: załączone pliki (załącz je ponownie), poprzednie wersje wpisu i wszystko inne poza tymi polami.
Import trafia do Mój sejf osoby, która importuje. Aby wypełnić sejf zespołu, jedna osoba importuje, a potem przenosi elementy polem Sejf w edytorze elementu, po jednym — przy dużych plikach uwzględnij to w planie. Importy są zapisywane w dzienniku audytu z liczbą elementów, nigdy z ich treścią.
Rozszerzenia przeglądarki i codzienne użycie
- Rozszerzenia dla Chrome, Edge, Firefoksa (128 lub nowszego), Opery, Brave i Vivaldi, z Chrome Web Store, Firefox Add-ons i Microsoft Edge Add-ons lub ze strony serwera Rozszerzenia przeglądarki. Wypełniają loginy i kody jednorazowe tylko na pasującej stronie, proponują zapisywanie nowych loginów, gdy to włączysz, i wypełniają karty oraz adresy.
- Sejf internetowy w każdej nowoczesnej przeglądarce, do zainstalowania jako aplikacja; jedno odblokowanie dla sejfu internetowego i rozszerzenia.
- Połączenia zdalne: elementy RDP, SSH, WinSCP, WinBox, VNC i Telnet otwierają się przez rozszerzenie z MaxZit Launcher na Windows lub
passzit-helperna Linuksie — zob. dane logowania serwerów i urządzeń. - Wiersz poleceń:
passzitodczytuje loginy i kody jednorazowe w skryptach na Linuksie, Windows i macOS.
Nie ma jeszcze natywnych aplikacji mobilnych ani rozszerzenia dla Safari (oba planowane).
Bez serwera
PassZit nie ma trybu offline. Sejf internetowy nic nie zapisuje do pracy offline — bez serwera pokazuje krótką stronę „offline” — a rozszerzenie nie przechowuje kopii sejfu na dysku. Osoby spoza biura muszą mieć dostęp do serwera: konsola odpowiada tylko sieciom prywatnym, dopóki nie dopuścisz więcej w Ustawienia → Sieć i dostęp, więc zwykle używa się VPN. Jeśli Twój zespół potrzebuje haseł, gdy serwer nie działa, zaplanuj to: drugi serwer przywrócony z kopii zapasowej albo własny zaszyfrowany eksport każdego użytkownika przechowywany w bezpiecznym miejscu.
Kopie zapasowe
- Ustawienia → Kopia konsoli: kopia całego serwera codziennie i na żądanie, zawsze szyfrowana ustaloną przez Ciebie frazą, z opcjonalną kopią do folderu SFTP na innym serwerze. Przywracanie odbywa się przez menu appliance lub
passzit-server -restore. - Narzędzia → Eksport → Zaszyfrowany plik PassZit (zalecany): każdy użytkownik może przechowywać zaszyfrowaną kopię tego, co może wyeksportować, chronioną wybranym przez siebie hasłem; można ją ponownie zaimportować do PassZit.
- Ustawienia → Aktualizacje i serwer instaluje tylko podpisane wydania i sam przywraca starą wersję, jeśli serwer nie wróci.
Przetestuj przywracanie na drugiej VM, zanim zaczniesz na nim polegać.
Przetestuj obok obecnego pliku
- Używaj dalej obecnego pliku podczas testu.
- Skonfiguruj mały serwer z obrazu appliance, z nazwą DNS, zaufanym certyfikatem (Ustawienia → Certyfikat; rozszerzenie odrzuca certyfikat z podpisem własnym), SMTP i kopią konsoli.
- Zaimportuj kopię bazy danych jako XML na konto testowe, porównaj liczby elementów i folderów i sprawdź kilka wpisów z własnymi polami i kodami jednorazowymi. Usuń plik eksportu.
- Zbuduj sejfy zespołów, których naprawdę byś używał, zaproś dwóch lub trzech kolegów z różnymi uprawnieniami i wypróbuj rozszerzenie w ich przeglądarkach.
- Przećwicz trudne dni: zapomniane hasło główne z kluczem odzyskiwania, zgubiony telefon, czyjeś odejście i przywrócenie kopii zapasowej na testowej VM.
- Przełącz się sejf po sejfie, a potem wycofaj wspólny plik i jego kopie.
Ograniczenia, o których warto wiedzieć
- PassZit jest w aktywnym rozwoju: pierwsze publiczne wydanie to 0.9.0 z listopada 2026, a nowe wersje pojawiają się często.
- Potrzebuje działającego serwera; nie ma trybu offline ani pliku, który można nosić na pendrivie.
- Brak importu
.kdbx: tylko niezaszyfrowane eksporty XML lub CSV; załączniki i poprzednie wersje wpisów nie są przejmowane. - Importy trafiają do osobistego sejfu; elementy przenosi się do sejfów zespołów po jednym.
- Eksporty to zaszyfrowany plik PassZit lub niezaszyfrowany plik CSV.
- Brak natywnych aplikacji mobilnych i rozszerzenia dla Safari (oba planowane); rozszerzenia przeglądarki nie używają logowania jednokrotnego.
- Zapomnianego hasła głównego bez klucza odzyskiwania nie odzyska nikt.
- Płatne wsparcie MaxZit jest prowadzone tylko po angielsku.
Dalsze kroki
Pobierz PassZit, zobacz wszystkie funkcje i model bezpieczeństwa i skorzystaj z poradników Menedżer haseł na własnym serwerze oraz Udostępnianie haseł w zespole. Jeśli porównujesz serwery self-hosted, poradnik Alternatywa self-hosted dla Bitwarden dokładniej omawia instalację i szyfrowanie. Pytania są mile widziane w GitHub Discussions (tylko po angielsku); plany wsparcia i wdrożenie są dostępne od MaxZit (tylko po angielsku).
KeePass i KeePassXC to nazwy niezależnych projektów open source i należą do swoich właścicieli. PassZit i MaxZit nie są z nimi powiązane, nie są przez nie popierane ani w żaden sposób z nimi związane. Nazwy są tu używane wyłącznie po to, by opisać, czego ludzie szukają i jakie eksporty przewodnik użytkownika PassZit wymienia do importu.